หรือ “39 บิต/วินาที” จะเป็นความจุของความสนใจที่พวกเรามี?
7 เม.ย. 2569
ช่วงหลังๆ นี้มีความคิดหนึ่งที่ติดในหัวอยู่เสมอคือเรื่อง Attention Economy คำอธิบายที่บอกว่าเราอยู่ในยุคที่ความสนใจกลายเป็นสินค้า เมื่อไม่กี่วันก่อนในขณะที่กำลังปรับแก้วิธีการคำนวนจำนวนเวลาที่ใช้อ่านบทความของเว็บไซต์ ประชาธรรม ในบทความ จากมาดริดถึงกรุงเทพ : 16 วันบทสัมภาษณ์ทหารปลอม เปลี่ยนแรงงานไทยในอิสราเอล ให้เป็นทหารรับจ้างได้อย่างไร ? ซึ่งในตอนแรกทางระบบคำนวนออกมาว่าใช้เวลา 7 นาทีในการอ่านบทความนี้ แต่เมื่อผมทำการศึกษาลงไปทำให้พบข้อสังเกตุที่น่าสนใจคือตัวเลข 7 นาทีที่มาจากระบบหลังบ้านนั้นแท้จริงแล้วเป็นวิธีการคำนวนการอ่านของภาษาอังกฤษที่มีการเว้นวรรคและแบ่งประโยคชัดเจน แต่ในขณะที่เมื่อเปลี่ยนวิธีคิดที่ใช้คำนวนเวลาให้ตรงกับภาษาไทยแล้วกลับพบว่า 21 นาทีน่าจะใกล้เคียงกับความเป็นจริงของเวลาที่คนส่วนมากใช้อ่านมากที่สุด ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นกันนะ? ผมนึกสงสัยว่าอะไรที่ทำให้การอ่านเนื้อหาเดียวกันแต่อยู่ในภาษา 2 อันที่แตกต่างกันใช้เวลาไม่เท่ากัน แล้วถ้ามันใช้เวลาไม่เท่ากัน นั้นหมายความว่าการอ่านเนื้อหาที่อยู่ในภาษาที่อ่านเสร็จเร็วกว่าจะใช้เวลาได้มีประสิทธิภาพมากกว่าหรือเปล่านะ? ถ้าแบบนั้นในกรณีของผมถ้าแค่บทความนี้เป็นภาษาอังกฤษหมายความว่าเราจะประหยัดเวลาคนอ่านได้ถึง 3 เท่า?!? งั้นภาษาไหนกันที่มีประสิทธิภาพที่สุด? จากการค้นหาผมได้พบว่ามีงานวิจัยที่พยายามหาคำตอบในเรื่องนี้ โดยงานวิจัยชื่อว่า Different languages, similar encoding efficiency: Comparable information rates across the human communicative niche ที่ได้ทำการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความหนาแน่นของข้อมูลและความเร็วในการพูดจากภาษาต่าง ๆ ทั่วโลกจำนวน 17 ภาษา ซึ่งน่าจะทำให้เราเข้าใจประสิทธิภาพในการสื่อสารของมนุษย์ […]
